Bir adım attım…

Ben bu gün kendim için bir şey yaptım…

İnsanlık adına küçük ama benim adıma büyük  büsbüyük bir şey:)

untitled

Ben bugün istifa ettim (daha doğrusu istifa edeceğimi patronlarımın en büyüğüne söyledim. )

Ohhh beeee dünya varmış. Resmen yük kalktı üstümden…

Gerçi söylerken epey bir zor geldi artık 7  (hatta bu sene eylülde 8 yılım dolacak) yıllık aile gibi olduğum bir yerden ayrılıyor olmak.

Epeydir gidesim vardı da o adımı atamıyordum bir türlü. Adım atmadan önce karar vermek lazımdı.

Genelde verdiğim kararlardan hep son dakikada geri adım attığımdan  yada hadi biraz daha deneyeyim diye düşündüğümden bu sefer de herkes öyle olacak sanmıştı.

Kararım öyleydi çünkü 1 Nisan’da istifa edecek 1 Temmuz’da ayrılacaktım. Ama 1 Nisan’da yine birşeyler oldu benim istifa yattı. Herkes derin bir nefes aldı  çünkü ben söylediğim tarihte bildirmemiştim.

Fikrimden caymamın 2 sebebi vardı  oysa:

Birincisi: Emeklilik hakkı ile istifa edeceğimden  ihbar  süremi kullanmama gerek olmadığını öğrendim. Yani emekli olmak için aranan prim gün sayısı  ve yılı doldurduğunuzda şirkete çıkacağınızı önceden bildirmenize gerek yokmuş. O gün istifayı verip ertesi gün çıkabilirmişsiniz ( yine de önceden haber  verip yerinize birinin bulunması daha uygun tabii, ama bu da size verdikleri değerle alakalı)

İkincisi de  8 yıllık olunca ihbar süresi 8 hafta . Bende  o muhteşem matematik hesabımla 1 Nisanda istifa edip 1 Temmuz’da çıkmayı planlamıştım,  ama o zaman 12 hafta oluyor. Yani kafadan 1 ay daha  fazla hesaplamışım.

Her neyse sonuçta  gitmeyi öyle de böyle de istiyordum.

Bana iyi gelecek biliyorum.

Nefes almaya ihtiyacım var.

Cidden.

Haftanın 6 günü, günde 10 saatten benden bu kadar… buraya kadar.

Bundan sonra oğlumla evimde vakit geçiricem. Her ne kadar bu kararımı çoook az insan inanıp desteklese de yapmayı istediğim şey bu.

Annem hala kafamın etini yiyor çıkma diye, ofisteki arkadaşlarım sağolsun sen evde yapamazsın çok sıkılırsın diye desteklemekten(!) geri durmuyor. Bir tek sevgili eşim sen nasıl karar verdiysen öyle yap dedi.  Bir de Mehtap; arada duraklamak dinlenmek iyidir diye…

Geri kalan herkes yapamayacağımı düşünüyor.

Oysa ayrıldıktan sonra yapacaklarım hayali bile güzel…

– Dandini dastana olmuş evi  önce bi adam etmek,

– Oğluşla kır bayır sokak cadde gezmek, onun tatil gününde işe güce dadanmadan doya doya vakit geçirmek (tek gün izinli olunca böyle birşey hayal oluyordu, bin parçaya bölünmek lazımdı)

– Annemin hediye ettiği ve benim çocukluktan beri öğrenmek istediğim dikiş makinasını keşfedip dikiş  dikmeyi öğrenmek.

– Doyasıya kitap okumak. (buna da çok vaktim olmuyor malesef)

– Sabahları oğlanı okula bıraktıktan sonra sahilde yürüyüş yapıp bu kilolardan kurtulmak.

– Hiç birşey için koşturmak zorunda olmamak.

– İş çıkışı koştur koştur mutfağa girip iki dakkada pişen yemekler yerine adam  gibi pişen yemekler, keyifli sofralar, aile sohbetleri…

– Vakitsizlikten görüşüleyen arkadaşları evde rahatça ağırlamak.

– Oğluma koku hafızası oluşturmak (bknz: deli annenin yazıları  bir ve iki )

Velhasıl kelam benim çocukluğum çok güzeldi, oğlumun ki de öyle olsun…

– Bloğa biraz daha ağırlık vermek belki.

– Ama en önemlisi kendimi yeniden hatırlamak…

Yakın bir zaman önce eşime benim hayatımın amacı ne diye sormuştum, bana bakıp biz seninle evlenmeden önce bir sürü listelerinvardı şunu yapmak istiyorum bu hayatta diye ne oldu o listeler dedi.

Düşündüm… Sahi ne olmuştu?

Yeni bir liste yapmak için oturdum aklıma hiçbir şey gelmedi. O zaman  karar verdim. Kaybolmuşum meğerse…

Şimdi yeniden keşfetme zamanı…

Ben  bugün bir adım attım…

Görelim Mevlam neyler, neylerse güzel eyler.

(Evet bu ara bunu çok söylüyorum, sıkıldıkça darladıkça benden büyük bi gücün benim için hayırlı şeyler hazırladığını bilmek rahatlatıyor, ben aradan çekiliyorum)

 

freedom

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reklamlar

3 responses to “Bir adım attım…

  1. Ayni seyleri yasamisiz.Hangi sektorde calisiyordunuz yogunluk bakimindan ayni kosullara sahipmisiz. Bu arada ayni hayalleri kurmusuz, cevrenin soyledikleri ayni evde yapamazsin, sikilirsin. Benim ihbar suremin bitisine 2 hafta kaldi sonrasinda uzun bir emeklilik hayati beni bekliyor.Kendimi dinleyecegim.
    Bu arada yeni meslegim ciftcilik:)
    Hayal ettigin herseyin gerceklesmesi dilegiyle…
    Hayat yeni basliyor, zamanin ailenin keyfine var.

    • İnşaat sektorundeyim. Ve köprüden önceki son çıkışı yakaladım diyorun kendime:) evet belki evde olmaktan bir müddet sonra sıkılacagiz belki evet ama onu o zaman düşünürüz. Şimdi bu nefese ihtiyacımız var. Ne guzel siz keyifle yapacağınız mesgalenizi bulmussunuz. Darısı bana. Sevgiler

      • Ayni sektordeyiz demek ki:) ben yurtdisinda calisiyorum Katar`da, malum 2022 ye hizla hazirlaniyoruz. Santiye santiye gezeli bir bes yil oldu, eve donemedim ama artik cok yakin gun sayiyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s