Mecburiyetlere mecbur muyuz?

Mecburiyetlerden sıkılan kaç kişiyiz?

kaçımız hiç istemediği kişilerle gün içinde mecburiyetten selamlaşıp sohbet etmek zorunda kalıyor? yada istemeye istemeye ama ayıp olmasın diye hiç hoşlanmadığı akrabalara/eşe/dosta akşam gezmesine gidiyor?

Yapmak istemediğiniz ama kendinizi yapmak zorunda hissettiğiniz neler var? Bir düşünün…

Ne kadar çok kalıplara sıkıştırmışız kendimizi di mi?

Gecen gun Berat Kandiliydi… Açıkça söylemek gerekirse birileri bana hatırlatmazsa ya da bir yerlerde okumazsam o gunun önemli bir gün olduğu çok aklımda kalmıyor (bazı kişilerin doğumgünleri veya resmi günler harici)

Doğumgunu hususunu facebook ve akıllı telefonlarla çözdük, biri olmazsa diğeri mutlaka uyarıyor. Zaten çok sevdiklerininkini unutmuyorsun.

Kandil sabahı kandil oldugunu whatsapptan gelen mesajla öğrendim, o esnanda yine whatsapptan konustugum arkadaşların da kandili kutladım. Bir arkadaş bana e artık yaparsın bi helva komşulara dağıtmak için dedi.

Bir an durdum kendimi komşulara helva dağıtırken düşündüm. Tabloda bir gariplik vardı.  Pek bi eğreti durdu.

Gayriihtiyari “benim arkadaşlık  ilişkilerim iyidir ama komşuluk ilişkilerim fecidir” dedim. Ama öyle cidden. Zaten bunca zaman iş hayatı koşuşturmacasından  gözümüz komşu  mu görmüş. Eve girip çıkarken bi tebessümle merhaba nasılsınız, görüşürüz dediğin kişiden ibaret olmuş komşu. Gerçi kimi samimiyetle, kimi insani ilişkiden ötürü…

Hadi dedim zincirleri kırayım bu sefer, yapayım bir helva dağıtayım. En buyuk bardağı ölçü seçtim kendime. Bu arada saat 11:30 falan. Oğlanın okula gitmesine 1 saat var, dedim ki yetişir nolucak ki.

Meşhur helvayı yaptım bir güzel de tabaklara koydum , tabakları tepsiye dizdim. Tepsi elimde tam kapıdan çıkacağım saate gözüm ilişti a-haaa 12:25 eyvah dedim okula geç kalıcaz. Tepsiyi, dönüşte dağıtırım diye mutfağa bıraktım oğlanı giydirip okula götürdüm..

Okuldan arkadaşlarla eve geldi. O helvalar komşulara değil yine arkadaşlarıma nasip oldu.

Olmayınca olmuyor zorlamamak lazım….

Bana göre mecburiyetten değil ama içinizden geldiği için insanlarla bir arada bulunmak lazım. Babama göre kapıları hiç tam kapatmamak…

Bence mutlu olduğunuz insanları seçin, bir kapıyı çekip sonra pişman olursanız çilingir çağırırsiniz en kötü:)))

Şaka bir yana kapıyı kapayanın açmaya gönlü yoksa zaten açsa ne olur açmasa ne?

IMG_20150416_124922

Reklamlar

3 responses to “Mecburiyetlere mecbur muyuz?

  1. Kuzenim var bir tane. Kendinden yaşam koçudur..
    “Bu dünyada başa gelmedik iş olmaz, kimseyi terk etme. herkesle bir merhaban olsun” dedi bana.
    Mümkün olduğu kadar “merhaba”ları koruyorum ama o kadar. Sevmiyorum, sevmediklerimi hiç bir mecburiyet ya da üzüntü duymadan dışa atıyorum. Kendime bu yaştan sonra kimseyi yük etmiyorum. HİÇBİR şeyi MECBUR olduğum için yapmam. ÖLSEM yapmam.
    Bir süre sonra etrafım da öğrendi. Kabullendiler ya da her neyse. Ben huzuru içimde buluyorum.
    Kalıba sıkışmamak elinde.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s