Kaostaki huzur

Sabaha cok guzel uyanmistim guzel bir ruya gormus,mutlu kalkmistim. Sonra camdan disariya baktigimda hissedilen eksi derecelerdeki soguga ragmen cikan gokkusagi icimi aydinlatmisti. Tabii bir anne olarak bunu oglana gostermek sartti,hemen onu da cagirdim birlikte izledik gokkusaginin bir gorunup bi kaybolusunu…anneee bak uzadi,bak bak bulutlara, galiba daga kar yagiyor,oleeeyyyy,aaa sisten gokkusagi gorunmuyor muhabbetleri icinde kahvalti hazirlamaca…oglanin yari sofrada ya salona gidip tv karsisina gidis gelisleri ve benim, “oglum adam gibi otur da ye” soylenmelerim…
Kahvalti sonrasi bir fasil elini agzini yika kovalamacasinin ardindan dun sadece 1 sayfasini yapip biraktigi odevlere geliyor konu…Konuyu ben getirmiyorum bu sefer…Epeydir elimi etegimi cektigim odev yap baskisindan. Ogrendi onu…Aksamdan yapmadiysa sabah odevimi yapayim diye uyaniyor. Tek eksigimiz icsel motivasyon. Onu da halledecegiz bir sekilde…Takildigin yerde sorabilecegini biliyor, odevi zor degil sadece yapmak istemiyor. Basliyor mizil mizil mizildanmaya…odev cook sıkıcı…yapma o zaman diyorum ogretmenim kizar diyor. E yap o zaman diyorum, sıkıcı diyor.
Iki arada bir derede kaliyor farkindayim.Ama ellemiyorum. Yasamasi gereken sebep sonuc iliskileri bunlar..
Bugun cozerse yarin rahat edecek…Sonucu kendi sorumlulugu olacak…
Bu arada o hala mizil mizil mizildaniyor,bu sefer vay niye matematik vermemis oluyor mizildanma konusu (matematik verse niye yazma vermedi olacak )
Bu mizildanma uzadikca benim sakinlik duygum azaliyor limit yukseliyor,sonunda  patliyorum…duvarlarda cinliyor sesim…Duruyorum Iceriye gidiyorum. Bir yandan soylenip bir yandan camasirlari katliyorum. Bu sirada salonda ses kesilmis (bir kulagim icerde tabii) aglamayi kesmis kuzu kuzu odev yapiyor. Ve ben yine bagirmayi asip bogurme seviyesine ciktigim icin kendime kufurler ediyorum.

Elimi yuzumu yikiyorum,bu sirada anne burayi anlamadim bi bakarmisin diye geliyor,bakiyoruz anlatiyorum, gidiyor, iki soru sonra bir daha geliyor anne bu dogru mu diye. Evet diyorum. Deminki kavgayi uzatmanin bi alemi yok, o cocuk ben anneyim. Takildigi yerde, zorlandigi yerde, kendini guvensiz hissettigi yerde, korktugu yerde bana gelecegini bilecek. Ona bunu ogretmek benim gorevim, ayari ve dengeyi bulmak da oyle…
En delirdigim seylerden biri de ben cocuguma kizarken veya bir seyi ogretmeye calisirken araya girenler oluyor, orada duramiyorum gerci, araya giren de nasipleniyor, payini aliyor. Benden size tavsiye olsun anne-cocuk iliskisine girmeyin.
Neyse konu 150 defa “anne oldu mu” kismindan sonra odev bitiyor, cantasina konuyor. Bu sefer playstation oynayabilir miyim,diye geliyor, peki diyorum oyna.
Bu arada disarida yine bi gokkusagi cikmis bu sefer o beni cagiriyor anne bak diye seyrediyoruz. Ozur dilerim deminki davranisim icin diyor.Tamam diyorum bir daha yapma lutfen,bende cok bagirdigim icin ozur dilerim bagirmasam daha iyi olurdu diyorum. Sariliyoruz geciyor gidiyor.

O play station’la oynuyor, ben bir fincan cayimi ve kitabimi alip radyoyu aciyorum. Bir yanda muzik,bir yanda tvden gelen oyun konsolunun bangir bangir sesleri,kafesinde bu kadar gurultuyle coşup otmeye baslayan boncuk,dakika basi gelen anne bu ne demek,anne baksana,anne,burda ne yaziyor,anne bilmemne tusu hangisi,anne,anne,anne….

Bir an kendime uzaktan bakiyorum,bu kadar gurultunun icinde aslinda ne kadar mutlu ve huzurlu oldugumu fark ediyorum ve bu harika birsey…

image

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s