Taksim

Yine sayısını unuttuğum  bombalardan biri patladı şehrin göbeğinde…Şu an twitter’dan kara delik  haberleri geliyor. Ölü sayısı, yaralılar… ambulans geldi, ama ambulanstan önce yayın yasağı geldi tabii ki, hastaneler kapalı…güvenlik zafiyeti… ve ben bu kaosun içinde hiçbir şey yapamadan oturuyorum. Orada yaşayan arkadaşlarımdan ailemden bir haber almak için yapıştım telefona… whatsappte yazışmalar başladı. iyi misiniz? dikkat edin ..vs

Nedense aklıma o bölgede yaşayan veya çalışan tanıdıklarım geldi…oysa gezmek için de orda olabilirdi bir kısmı..onları aramadım mesela… hepsinin iyi olduğuna inanmak istiyorum..hiç bir isim listesini takip etmiyorum artık. Tanıdık çıkar korkusuyla…

Diğer yandan haberler eve sokmuyorum, çocuğum sadece telefona yapışmış bir anne görüyor. sürekli bi saniye tamam oğlum şunu bi okuyayım, bakıcam diyen…bir ara telefonu kapadım kendime bir kahve yaptım, hadi gel üstümüze birşey alıp balkona çıkalım dedim,kitaplarımız alıp çıktık. bi 15 dakika da olsa bulutları seyrettik, nefes aldık. Taksim gözümün önüne geldi… Benim eski hatırladığım Taksim…yerlere betonun dökülmediği eski arnavut kaldırım taşlı hali…Gerçi yeni halini  bilmiyorum,hiç gitmedim.  gider miyim? yolum düşer mi onu da bilmiyorum. Ama yine de benim gittiğim zamanlardaki gibi hayal ettim. Bana göre kalabalık, İstiklal’e göre orta karar insanların dolaştığı, bir mağazadan diğerine girip çıktığı, kimisinin sinemaya gittiği, inciden profiterol yediği, ilerde soldaki bir büfeden meşhur beyoğlu çikolatası aldığım, biraz ilerdeki bir pasajın alt katında değişik değişik dükkanların olduğu, birinci veya ikinci el kıyafetlerin satıldığı dükkanlar…değişik oyuncak veya aksesuarların olduğu, komik baskılı tshirtlerin olduğu dükkanlar. Pasajı biraz devam ettiğinde Galatasaray’a gelmek üzereyken solda bir restoran vardı. Adını hatırlayamadım şimdi…Yarı esnaf lokantası yarı kebapçı gibiydi sanırım….Kasımpaşa’daki iş yerinden bazen öğle arasında kaçıp burada yemek yer geri dönerdik.

Ve Galatasaray lisesi… yılların okulu… insanların çocuklarını burada okutmak için kuralara katıldığı nadir okullardan…oyle yeniyetme bastir parayi okut cocugu olanlardan degil…
Gatalasaray kilit noktasi gibidir. Istiklal’in..bulusmalar icin genelde hep Galatasaray’in onu adres olarak gosterilir…

Yine bir baska mihenk taslarindan cicek pasaji..
Is cikisi iki tek atmalik, cingenelerin ciceklerle masalara gelip burnunuzun dibine soktugu guller… elinde kemani yaninda iki arkadasiyla masa masa gezip gunluk yevmiyesini cikarmaya calisan muzisyenler…ilk kez o mekana gelenlerin saskin bakislari ve oranin mudavimlerinin sanki evlerinin terasinda otururmuscasina rahat rahat yayilip saatlerce suren sohbetleri…

Demem o ki ben bugun bulundugum noktada oralari bombalarin patladigi gibi degil,eskiden oldugu gibi hayal ediyorum..madem hersey hayal etmekle baslar, o zaman ben barisi hayal ediyorum…

Sadece hayalle olur mu derseniz bilmiyorum ama hayal olmadi mi baslangic da olmuyor…madem aydinlik kadar kaos’da bize ait, madem hayat secimlerden ibaret ben secimimi aydinliktan yana yapiyorum.
image

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s