Rutin

“Rutin, mutsuzluğun diğer adidir” dedi Paulo Coelho Elif’teki romaninin bir yerlerinde.

Oysa daha dun aksam sorguluyordum rutin dediğin şeyin hep ayni düzlemde,ayni sıradanlıkta belki ayni sessizlikte , huzurda veya dinginlikte olmasının ne kadar sıkıcı olabildiğini…

Belli bir düzeye çıktığında hep ayni şeyleri yapmak bildiğin güvendiğin bir alanda olmaksa o zaman neden mutsuz hissettiriyor?

Mutsuz olma hissi heyecan bittiğinden mi? Yoksa sadece belki bir an yakalanabilen o “sihirli an’in tekrar yaşanabilme umudu mu? Bir çeşit beklenti mi? Yoksa ne gerek var simdi onu yapamaya dediğimiz üşengeçlik mi?

Bir şeyleri rutine sokan şey ne? Huzur olsun, ağzımızın tadı bozulmasın diye sesimizi çıkarmama durumu mu?

Rutine sığınmamızı sağlayan o bir anlık beklentinin umut kırıntısıysa eğer,beklemeye değer mi ki? Tekrar yaşanacağının garantisi var mi?

O an’i beklemek yerine yürüyüp gidersek ve o an biz yokken gelirse ve biz kaçırırsak korkusu mu?

Ya hepsi bu kadarsa? Ya da bu kadar mi?

Mutlu olduğun bir an için geri kalan mutsuzlukları, beklentileri, korkuları, çalkantılara bekçilik etmek lazım mi?

Bir an varsa ve sana aitse sen nerdeysen zaten ona sahip değil misin?

Kökü sende olan bir sey icin başka bir şeye veya birine kök salmaya, bağımlı olmaya çalışmak neden?

Alacağını al,yaşayacağını doyasıya yasa ve bırak… Geride pişmanlık bırakma yeter sanki… Sana aitse, sendense zaten dönüp sana gelmiyor mu?

Rutinde sıkışmak neden?

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s